Qalib Şəfahət


Xankəndi şəhərinə bir ağı.

Əvvəl örüş yeri oldun,
Sonra, görüş yeri.
Xankəndim, xan şəhərim,
Xaniman şəhərim.
Xanların anuşları,
hayqanuşları
Başına çəkib,
bihuş olub
Uduzulan şəhərim.
Göbək rəqsi çalındıqca,
Göbələk kimi bitdi anuşlar,
haykanuşlar bilinmədi qüssəm,
qəhərim
Ayaqda saxladıq,
əldən uduzlan şəhərim.
Əlimiz anuşların belində
sən də əsir oldun,
anuşların əlində
qalan şəhərim, xan şəhərim.
Gümanlar içində güman
şəhərim ətrafi çis – çəsək,
duman şəhərim.
Xankəndim, xan şəhərim.
Qala qurduq qalmadıq,
Doyunca kam almadıq.
Ey! kef şəhərim,
kefqom şəhərim!
Dunyaya gəlişin xan oğlu xan tək,
Bir vaxt Şuşa ilə dərd ortağıydın.
İndi əsirlikdə qalan şəhərim.