Koronavirus bütün dünyanın qaranlıq kabusuna çevrilib. Hal-hazırda koronavirus ilə dünya arasında müharibə mövcuddur ki, bu müharibədə itkilər də az deyil. İnsanlar bir tərəfdən ölümlə, digər tərəfdən də öz daxilləri ilə mübarizə aparırlar. Bu müharibədə ən güclü ordu isə həkimlərimizdir.Onlar gecə-gündüz özlərini fəda edərək, insanları bu qaranlıqdan çəkib çıxarmağa çalışırlar. Bu müharibənin əsl şəhidləri onlardır. İnsanları müalicə etməyə çalışarkən özünü də yoluxduran, şəhid olan,

Keçən gün Şəmkirdə övladına kiçik toy məclisi (sünnət) düzənləyən vətəndaş İnzibati Xətalar Məcəlləsinin 211-ci (Epidemiya əleyhinə rejimin, sanitariya-gigiyena və karantin rejimlərinin pozulması) və 535-ci (Polis işçisinin və ya hərbi qulluqçunun qanuni tələbinə qəsdən tabe olmama) maddələri ilə müvafiq protokol tərtib olunaraq məhkəmənin qərarı ilə 10 gün müddətinə inzibati qaydada həbs edilib... Bu kimi xəbərləri eşidəndə adamın qanı donur. Başımızın üstündən qara buludlar çəkilmək bilməyən

Azərbaycan Respublikasının prezidentinin gəncləşdirmə siyasətini kimlər dəstəkləyir, yaxud kimlər bu yeniləşmə siyasətindən qorxuya, təşvişə düşüb. Kimdir bu kürkünə birə düşənlər? Necə ola bilər ki, prezidentin yeniləşmə siyasətinə qarşı çıxmağa cəsarət tapırlar özlərində? Bu qorxu bilməzlər kimlərdir? Kimə xidmət edirlər, etməkdədirlər, niyyətləri nədir bu el dili ilə desək, saman altından su yeridənlərin, dinc dayanmırlar? Dünyamızın başına bəla olan COVİD-19 virusu Azərbaycanımızında

İlqar İlkin Bəlkə də heç on yaşım tamam olmamışdı. Dərsliklərdəki şeirləri əzbərləmək əvəzinə özüm şeir yazmağa başlamışdım. Yəqin bütün sairlərdə bu hiss olur: uzun müddət yazdıqlarından utanırsan, şeir yazdığını kimsənin bilməsini istəmirsən. Bu duyğunun heç vaxt izahını verə bilməyəcəm, amma sanki insan içini tənhalığa alışdırır, içərisindəki uğaqlığını bir küncdə-bucaqda böyüməmiş, tər-təmiz, toxunulmamış saxlamağa çalışır. On yaşımın içindəydim hər halda. Bir gün anam yas yerindən

Canım Kəlbəcər, gözüm Laçın, ürək Masallı... Ötən həftəsonu paytaxtımızdakı bir sıra dükanlarda çörək və bəzi ərzaq məhsulları ilə bağlı basırıq yaşandı. – Təəssüf ki yaşandı; o basırıqlardan videolar, şəkillər çəkildimi? – çəkildi; o çəkilişlər sosial şəbəkələrin Azərbaycan seqmentini bürüdümü? – bürüdü, təəssüflər, bürüdü... Ancaq beləmi olmalıydı? – Olmamalıydı, olmaya bilərdi, daha da olmasın zatən, olmasın! Mən paytaxtdan uzaq bir dağ köyündə böyümüşəm; gözümüzü açandan el-obanın, necə

Moskvadan bir zənglə Aprel döyüşü dayandırıldığı kimi Moskvadan başqa bir zənglə Şuşa şousu da dayandırıla bilər! Bəs, o zəng niyə vurulmur? O zəng niyə tələb olunmur? 1988-ci ildən üzü bəri heç bir hakimiyyətimizin Moskva ilə indiki qədər isti münasibəti olmayıb. Torpaqların azad edilməsinə başlaya bilmədiklərini anlamaq olar, amma Şuşada inaqurasiya keçirmək şousunu da durdura bilməmələri, yüngül desəm, yaxanı əldən vermək anlamına gəlir. Yəni bu qədərmi dilləri qısadır? Müharibəyə başlamağın

O yanda dağlardı, bu yanda mənəm, Odu sönmür həsrətimin illərdi. Mənim kimi dərdi ilə böyüyən Yurdu üçün qan ağlayan ellərdi Nə ah, nə nalə... içimdə hayqıran qisas səsini yerlər, göylər duymaz oldu. 28 il eyni ağrıyla ağrıyıb, eyni göynəklə göynəyib adını yaşamaq qoyduğumuz bu sürünməyə necə dözmüşük, niyə dözmüşük??? Necə həsrətlə dağlara boylanıb qübar bağlayan ürəklərimizə dağ çəkmişik??? Sən dağlara boylan köksünü ötür, Ürəyin dağ boyda qübar bağlasın. Varını, yoxunu, balanı itir, İçin

Duyğularımın məskənindən, ata-babamın, anamın doğulduğu, ulularımın uyuduğu obadan, xəyallarımda səyahət etdiyim yurddan, o viranə qalmış eldən 28 ildir ki, nə səs var, nə soraq... Bəlkədə bizi səsləyir, amma biz onu eşitmirik... Bu yurd, bu oba Laçındı...yalqız Laçındı... Mən Laçını görmüyən, oranın havasını udmayıb, suyunu içməyən, yalçın qayalarına ayağı dəyməyən Laçınlıyam. Mən Laçına xəyallarımda, baba-nənəmin, ata-anamın danışdıqları xatirələrlə səyahət etmişəm və bu səyahətimdə nələr

1981-ci il, 20 aprel... Həyatımın ən ağır günlərindən biri deyə bilərəm. Heç unutmadım. Sədrin qəbul otağına girdim, gördüm Elmira ağlayır. Nə üçün ağladığını soruşmağa qorxdum, hər an bəd xəbər gözləyirdim. Özü dilləndi: "İmran müəllim rəhmətə gedib". İnsan doğmasını itirəndə necə olur? Mən də elə oldum. Dünya başıma dolandı və qulaqlarımda öz səsim səslənirdi:"Yazıları yarımçıq qaldı. Yazılarını kim yazacaq..." İmran müəllimin özünə heyfim gəldiyi qədər, yaza bilmədiklərinə də heyfim

Azərbaycan Respublikasının Serbiya Respublikasında, Monteneqroda və Bosniya və Herseqovinada fövqəladə və səlahiyyətli səfiri, hüquq elmləri doktoru, II dərəcəli dövlət ədliyyə müşaviri Eldar Həsənov ABŞ Nümayəndələr Palatasının qondarma “erməni soyqırımı” haqqında qəbul etdiyi qətnamə ilə bağlı Serbiyanın nüfuzlu “Balkanin.com” media orqanında məqalə ilə çıxış edib. Dalidag.az Kalbajar.com-a istinadən həmin məqalənin tərcümə variantın olduğu kimi təqdim edir : 2019-cu ilin 29 oktyabr tarixində
Yazı axını