Dünyaya çox insanlar gəlib gedir. Hər kəs Allahın ona bəxş etdiyi ömrü fərd olaraq qismətinə nə yazılıbsa, onu da yaşayıb gedir.   Şairlər də doğulurlar. Ancaq onlar adi insanlardan fərqli olaraq ölmürlər. Şairlər ölən günü belə yenidən doğulurlar.
Bu dünyaya bir Bəhmən Vətənoğlu gəldi. Gəldiyi gündən dünya boyda ağır bir yükün altına girdi. Bəhmən Vətənoğlu Azərbaycanın tanınmış klassik şairlərindəndi. Bu dahi şair Azərbaycanın ədəbi mühitində hər zaman üst qatda qərar tutmuşdur. O cəmiyyətin bütün sahələrində baş verən hadisələrə biganə qalmadı və bu dünya ilə heç vaxt barışmadı.

Çəkməsən ləzzətdi, ay Vətənoğlu
Çəksən özü boyda dərddi bu dünya -deyən şair bu dünyanın dərd yükünü də özü ilə apardı.

Dərddən xəzinəm var,
Qəmdən anbarım.
O qədər yığmışam,
Kalanam Vallah -yazan şair elin sevincinə sevinər, kədərinə kədərlənərdi.

Deyirlər şairlər sözün başına oyun açır, Bəhmən Vətənoğlu isə əksinə, sözü tumarlayan, oxşayan, əzizləyən bir şair idi. O sözü gözəlləşdirib, ilahiləşdirirdi. Vətənoğlu sözdən saraylar, imarətlər tikirdi. O, ümman idi. Vətənoğlunun ayrıca bir dünyası var idi ki, o da işğal olunmuşdu.

Görünmür gözümə
Nə günəş, nə ay
Asimanım Kəlbəcərdə qalıbdı- inləyən Vətənoğlu yer-yurdsuz necə yaşayıb, ömür sürərdi axı?!...
Ruhun şaddır, unudulmaz şair, canından çox sevdiyin Kəlbəcər artıq azaddır.

Ədil Kəlbəcərli
Dalidag.az