Gülnarə Cəmaləddin 

Sevinc Qəribin təqdimatında "Bir ruh əsintisi..." rubrikasının növbəti şeir ərmağanı Gülnarə Cəmaləddin yaradıcılığından:

* * *
Burnumdadı
kürən otların saman qoxusu.
O illər necə də sadəlövhcəsinə sevərdim
göy üzünü,
quşların nəğməsini,
bir də anamın çörək ətri verən əllərini.
ovuclarımda uşaqlığımın kədərli üzü
seyr edərdim pəncərə arxasından
dağların dalında günəşin batışını.
Məhəllə qarısı kimi tanıyardım
amma bu cürə gənc
və amansız bilməzdim ölümü.
kimsəsiz ev kimi
xatırlayıram o illərin  payızını.
Bir də heç vaxt ağlımdan silinməyən
ayrılığına ağladığım adamların qəmli üzünü.
nə Baxda
nə Bethovendə
nə də Dvorjakda dinləmədim
payızda arıların çaldığı
ayrılıq simfoniyasını.
Divardakı əsgər şəkillərindən anlamışdım
müharibələrin yaxşı bir şey olmadığını.
kinolarda gördüyüm
zənci qadınlarının kədərli üzlərindən
və bir də
vəllərə qoşulmuş kolxoz kəllərin
ümidsiz gözlərində
tanıdım köləliyi.
Və azadlığı daha çox sevdim
xırman atlarının belindəki
qırmanc izlərini xatırladıqca...
 
Dalidag.az