Aida Adıgözəl

Dalidag.az Sevinc Qəribin təqdimatında Aida Adıgözəlin şeirlərini təqdim edir:

METAMORFOZA

Doğulmaqla ölməyin arasında olan məsafəymiş ömür adlı körpü...
Şəkil olmaq üçün bir tək səbəb varmış - "ölüm"!
Fırladıram "Ömür kitabı"mın lent yazısını geri,
nə qədər tanış üzlər, 
nə qədər zəhləmgetmişlər...
Dərindən nəfəs almaq istəyirəm, 
nəfəs yerinə yanıqlı bir ah qopur itirdiklərimi xatırlayanda.
İlk ata nənəmi xatırlayıram,
yaylığı müharibə qoxulu, 
Ana çağırdığımız, 
bir payız səhərində 
insultdan səksən iki yaşında ölən nənəmi...
Ölmədən öncə bizə gəlməyini 
cibindəki konfetləri nəticəsi Ruslana verməyini,
qohum evlərini son kəs gəzib 
sanki vidalaşar kimi gedən ürəyi dörd övlad dağlı nənəmi xatırlayıram.
Sonra məni hönkürərək lampa başına fırladan ucaboylu kişini, 
bir on səkkiz yanvar səhərində, 
səkkizə on beş dəqiqə qalmış, 
insultdan iflic olmuş 
üç illik yataq xəstəsi, 
ölən atamı xatırlayıram...
Atam deyib boynuna sarıldığım biri varmış demək haçansa.
Otuz üç yaşımda yetimliyimin başladığını 
qəfil aldığım bu ölüm xəbərindən 
güzgü qabağında durarkən 
sürətlə ağaran saçlarımdan anladım...
Sonra könlümə girənləri düşünürəm, 
içərisi tüstü-duman kimi qaynayan beynimin ağrılarla göynəyən son gücüylə.
Sevərək gedənlər, 
tərk edərək çıxanlar, 
üzdüklərim, darıxdıqlarım, darıxanlar...
Sonra "kəskin miokard infarkt" xəstəliyinin 
adını eşitdim ilk dəfə, 
iyirmi doqquz sentyabrda...
Mən ölüsünün başında ağlayan qadınlara 
necə qibtə etdiyimi etiraf edimmi sizə?
Necə həsədlə, 
həsrətlə seyr edib ürəyimdə - "sən bu anda bədbəxt yox, 
dünyanın ən xoşbəxt qadını olduğunu 
heç vaxt anlaya bilməzsən Qadın"
 - demişdiyim oldu...
Çünki mən bu "xoşbəxtliyi" yaşamamışdım.
İyirmi dörd illik ömür yoldaşımın son anında 
əllərindən tutub 
başımı alnına söykəyib 
səsim göylərə çatacaq qədər 
göyərə-göyərə bağıraraq
nəşinin üstündə ağlaya belə bilməmişdim!
Mənsiz dəfn etmişdilər 
ürəyi olmayan əclaf qohumları, 
mənsiz!
Sən bu ağrını sinəyə çəkə bilməzsən Qadın, 
bilməzsən!
Uzaqlarda, 
ilğımın titrətdiyi üfüq toranlığında 
xəyala dönən körpənin səndən uzaqlaşması qədərdir 
analığı dada bilməmək...
Quşların çarəsiz baxışlarında
ilanın uca qayalıqlara dırmanıb 
yumurtadan təzə çıxmış ətcəbalalarını yeməsini qışqıraraq seyr etməsi kimi!
"Ölü" adlı insanın morqa köçməsi üçün 
tikilmiş yermiş demək ki reanimasiya!
Sənə son sözüm, 
məni yadında saxla, 
nəfəsimi, ruhumu, səsimi, 
səni qucaqlayan qollarımı, 
öpüşlərimi, bədənimin istisini, 
utancaq baxışlarımı, 
hər şeyi, 
hər şeyi...
Bəlkə yüz əsr sonra yenidən rastlaşarıq bu dünyada, 
adımı nə istəsən çağır, 
lap elə, 
lap elə 
REİNKARNASİYA...

GEDİŞ

Gedəcəyəm bu şəhərdən bu gecə,
bəlkə elə indi, indi, indicə.
Düşünürəm ovucumda saçlarım 
qayıtmayım bu şəhərə ölüncə.

Qayıtmayım, dalımca at qara daş,
nə dost tapsın məni, nə qohum-sirdaş.
Elə gedim izlər özün itirsin  
yollar da karıxsın, qalsınlar çaş-baş.

Yollar də karıxsın itən kölgəyə,
bu qəfil gedişə, çarpaz döngəyə.
Saralsın gözlərin kökü həsrətdən 
ümidlər üzülsün, dönə, dönməyə.

Ümidlər üzülsün, sən şəhərlə qal,
boğazını sıxan küt qəhərlə qal.
Axtarsın gözlərin küçəbəküçə  
gedim, sən açılmaz bu səhərlə qal

* * *
Bütün dövrlərin ayrılıq şəkilləri olur, 
istər divarda çərçivədən asılmış, 
istər könülə panolanmış...
Ya təbəssümlə, 
nifrətlə baxarsan divara,
ya da gözlərini yumaraq 
iç dünyana səpələnmiş 
şəkillərdə qalmış adamları axtararsan.
Kimi hələ ağladar, 
kimi hələ ağrıdar, 
kimi də gözlərini yandırar!
Baxır səndən necə ayrılmasına... 
o şəkildə salarsan yola adamları!
Mən unuda bilirəm adamları, 
tək xatırladığım boş çərçivələr olur...
Gedənlər o qədər ki...
divarlarda yer də yox gələnləri asmağa!..
Hələ könlümüzdə...
ömür azaldıqca daralır yerləri gəlib ‐ gedənlərin.
Baş daşına dönməyə nə var ki... 
əcəl almağa gərək yox!
Gözlərində öldüsə 
könlündəcə dəfn edirsən 
bir göz qırpımında...
Bir şəkillik boş yer qalıb könlümdə, 
bəlkə də elə O sənsən, 
tələs...

GƏL

Tamarzıyam səndə qalan günlərə, 
bir qucaqlıq, bir sinəlik ölüm, gəl.
Həsrət adlı xərçəng sardı canımı,
ağrılara, acılara gülüm, gəl.

Coşub yenə içimdəki qəm... daşır, 
al əlimdən bu kədəri sən daşı.
Yüküm ağır, yolum çətin, mən naşı, 
gəl tufanım, gəl yağışım, selim, gəl.

Sən gedəli lal olmuşam, susuram, 
xoş günlərim parça-parça... qusuram.
Tapdanmaqdan sınıq-sökük hasaram,
gəl dodağım, gəl ağzımda dilim, gəl.

Əcəl gəldi qapım döydü dünən də, 
"gəl al" ‐ dedim həm cismimi, ruhən də.
İtirmişəm vətənimi sinəndə, 
yurdum-yuvam, kənd-kəsəyim, elim, gəl...

* * *
Elə kövrək yağış yağır, 
həzin-həzin, narın-narın.
Elə şirin səsi gəlir 
nazlı-nazlı rəqs eləyən 
muncuq-muncuq damlaların.
Mən hamısını tanıyıram o səslərin...

Darıxmağın səsi ayrı, 
kədərin boz hıçqırığı.
Hələ, hələ tənhalığın 
nəm qoxuyan otaqlarda
o dəhşətli qışqırığı...
Mən hamısını tanıyıram o kəslərin...

Gözlər var ki kimlər düşmüş, 
ürək var ki qırıq-qırıq.
Hey çığırırır öz içində 
- "üşüyürəm, qış qurtarmır, 
pəncərələr sınıq-sınıq"...
Mən hamısını tanıyıram "əbəs"lərin...

GET...

Ürəyimdə məzar tikdim sən adlı, 
qəm çiçəyin gətir basdır, bitir get.
Qaytar mənə səndə olan nəyim var, 
gəlişinlə izlərini itir, get.

Ağrıların, sancıların adamı, 
yaddaşından sil gizlincə adımı.
Boğulduğun dəniz idi, adamı,
əllərimi qayıq elə götür, get.

Bir gün yenə günəş çıxar, haçansa...
Bir gün ümid sabahlara oyansa.
Gözün azıb pəncərəmə boylansa,
al qəlbimi, ümidlərə ötür, get.

Yavaş-yavaş kölgələrə dönürsən, 
gözün yolda, boynubükük gedirsən.
Kor gözlərim görür necə sönürsən,
getməmişdən səni mənə gətir, get.

* * *
Bu filmi də bitirdik, 
izlədik son sıradan...
Mən söz verdim özümə, 
hamını unudacam!
Bədənimdə kök salmış, 
illərin yaraları,
dəmir, paslı qəfəsim, - səni də sındıracam!
O sızlayan sətirlər...
köhnə, 
keçmiş eşqimə həsr etdiyim şeirlər,
gecə - gündüz ağlama ürəyimin içində, - 
"məni unutma" - deyə,
səni də susduracam!
Səni, 
səni,
bax səni, 
bütün könlümdən keçən, - 
bir küçənin tinində haçansa toqquşduğum, 
bir içki məclisində deyəsən vuruşduğum,
teatr foyesində söz üstə boğuşduğum, 
bəlkə də dağ başında, 
hansısa unudulmuş çökmüş yolayrıcında,  rastlaşdığım adamlar, 
hamınızı unudacam!
Qəflətən gələn qonaq 
səni lap unudacam, 
əvvəlcə külək olub 
gümüşləmiş saçını alnına dağıdacam,  
sonra
sənə yazdığım sonuncu şeirləri
könlümə qanad edib havaya uçuracam...
Qoy uçsun hara gəldi,
xallı kəpənək kimi 
bir gün qonar ovcuna 
bəlkə xatırlayarsan sonuncu şəklim kimi...
Mən söz verdim özümə, 
bütün sevdiklərimi, hamısın unudacam!
Sonra, 
sonra özümü 
götürüb zirzəmiyə 
bütün köhnədən qalan 
yaddaşımda nə varsa, 
hamsın töküb üstümə gizlincə yandıracam!
Xəbəriniz olmadan 
bir gün belə 
səssizcə, 
hamınızı unudacam...

* * *
Sənlə rastlaşanda payız gəlmişdi.
Sənin saçlarına nə qədər qırov,
mənim gözlərimə sazaq düşmüşdü.
Biz üşüyürdük...

İkimiz ağsaçlı, gözü eynəkli,
soyuqlar düşəndə canı ağrıyan,
ümidsiz sevgidən qəlbi göynəkli.
Biz tanış idik...

Bəlkə, şeir idi bizi bağlayan,
bəlkə, misraların tilsimindəydik,
bəlkə, sözlər idi bərk əfsunlayan?
Biz sözə aşiqdik...

İndi qarşımızda bir fincan tünd çay,
gözümüz yumulu, barmaqlar qatdaq,
görüş günümüzü hesabla say, say...
Biz darıxırdıq...

Qarışmış bu ara bir az duyğular,
pərdə arxasında qara kölgələr,
könüllər pəjmürdə, artıb qayğılar.
Biz uzaqlaşırdıq...


Dalidag.az