Vasif Zöhraboğlu

Sevinc Qəribin təqdimatında "Bir ruh əsintisi..." rubrikasının növbəti şeir ərmağanı Vasif Zöhraboğlu yaradıcılığından:

MƏN DƏ BELƏ ADAMAM...

Mən  də belə adamam, qına məni əzizim,
Bir bəhanə gəzirəm öz evimi yıxmağa,
Eləki axşam düşür, çəkilirəm özümə,
Sənsizliyi götürüb gedirəm darıxmağa.

Ovuc-ovuc tökülür, çiliklənir ümidlər,
Səkilərin üstündən daşlananda şüşəsi.
Göz işləmir küçənin sükutunu yarmağa,
Pəncərə gözlüklərin yaşlananda şüşəsi.

Sevinci nə olacaq quruyanda dodağı,
Kəpənək qanadından külək uman çiçəyin.?
Bir də baxıb görürsən ömrün axırındasan,
Bir də baxıb görürsən yiyəsizdi ürəyin.

Çəkilərsən çarmıxa bundan belə gizlicə 
Böyüyər  göy üzünə Tanrı  çəkən  yolların.
Qopub düşər sükutlu baxışların altına,
Qopub düşər çarmıxdan xaç şəkilli qolların.

Çarmıxına daş atar gələn-gedən xəlvətcə,
Kiridərsən içində  bu bədheybət  qorxunu.
Uzanar göy üzünə  yerə düşən qolların,
Diksinərsən, pozarsan çarmıxdaki yuxunu.

Mən  də belə adamam, qına məni əzizim,
Bir bəhanə gəzirəm öz evimi yıxmağa,
Eləki axşam düşür, çəkilirəm özümə,
Sənsizliyi götürüb gedirəm darıxmağa.

Dalidag.az