Rəfiqə xanımın “NƏ İŞİ VARDI” adlı bu şeiri klassik üslubun çağdaş duyğularla vəhdətini əks etdirir. Şeirdə sevginin səmimiliyi, xəyanətin acısı və tale ilə barışmazlıq kimi hisslər poetik və obrazlı dillə ifadə olunur.
Hər bənd eyni sualın ritmik və semantik təkrarı üzərində qurulub: “nə işi vardı”. Bu, şeirə həm ahəng, həm də dramatizm qatır. Bu sual ritorik xarakter daşıyır və şairin yaşadığı emosional sarsıntını daha güclü hiss etdirir.

Şeirin mərkəzində səmimi bir sevgiyə xəyanət və ya laqeydlik mövzusu dayanır. Şairə görə, əgər sevgiyə layiq deyildisə, sevgi əlamətləri – əl, söz, rəng, baxış, yaxınlıq – niyə var idi? Bu, insanda həm təəssüf, həm də haqlı bir qəzəb oyadır.
“Əl”, “tel”, “söz”, “rəng”, “dağ”, “bağ” – hamısı konkretləşdirilmiş məcazlardır və sevginin müxtəlif üzlərini göstərir.
“Bostan”, “xəzəl”, “qəzəl”, “rənglərin qəlbimdə nə işi vardı” kimi misralarda isə həm folklor, həm də ədəbiyyat klassikasına bağlılıq hiss olunur.

Son bəndlərdə artıq şairin duyğuları tale ilə mübarizəyə çevrilir. Burada “fələyin könlümdə nə işi vardı” deyə sual verilərkən, insanın məğlubiyyəti deyil, taleyin haqsızlığı vurğulanır.

Bu şeir həm bədii, həm də emosional cəhətdən güclü bir poetik nümunədir. Müəllif hisslərini poetik şəkildə təmiz, aydın və təsirli bir dillə ifadə edib. Həm xalq şeiri üslubuna yaxın, həm də fərdi duyğuların dərinliyi ilə seçilən bir əsərdir.