Bədii qiraət səslə ruhun qovuşduğu anın sənətidir; söz sərhədləri aşır, duyğular qəlbə süzülür, misralar əbədi ahəngə çevrilir. Burada kəlmələr sadəcə səslənmir, ruhun dərinliklərindən süzülərək dinləyicinin qəlbinə yol tapır. Şeir söyləmək bir bacarıqdır, lakin qiraətçi olmaq tamam başqa dünyadır - şeirin içində yaşamaq, misraların nəfəsi ilə nəfəs almaq, hər sözü qəlbin işığında nura boyamaq… bu sözün ruhunu duyanların yoludur. Qiraətçi şeiri söyləməz, yaşayar; hər misranın içindən keçərək