Əlizadə Nuri

Sevinc Qəribin təqdimatında "Bir ruh əsintisi..." rubrikasının növbəti şeir ərmağanı Əlizadə Nuri yaradıcılığından:

MƏN, QU QUŞLARI VƏ ÜŞÜYƏN YAĞIŞ

Qəmgin ayın kölgəsi dağılıb yer üzünə,
Yenə ulduzlar solur çiçək-çiçək, ilahi.
Göy üzündə qurusa o alma ağacları
Nağılların ovcuna nə düşəcək, ilahi?

Bir ovuc torpağıyla dibçək gülə vətəndi,
Gül var ki, dərər səni, gül də var ki, dərilər.
Dibçəkdəki güllərin yerini dəyişsələr
Elə bil o gülləri qürbətə göndərirlər...

...Sən də sanki saçını qaranlığa sərmişən,
Ay dağılsın üzünə-at yerə bu niqabı.
Şüşə qırıntıları indi batır canına-
Toy günü ayağınla sındırdığın o qabın...

Köhnə bir şərab kimi içirəm bu gecəni,
Bir siqaret yandırıb...söndürürəm özümü.
İlahi, bu ömürün hər tərəfi açıqdı-
İndi harda gizlədim bu günahkar üzümü?

Hər quşun nəğməsinin  öz adı, öz rəngi var,
Bülbüllər neynəyir ki, qarğaların dilini?
Bəlkə dəniz sözünü  dalğalara söyləyib-
Bəlkə gedib öyrənim dalğaların dilini?

...Payız yağışı altda sevişir qu quşları,
Əlin qırılar ovçu, əlin gəlsə vurmağa.
Köynəyimi açmışam- bu üşüyən havanı
Bu üşüyən yağışı yaxama doldurmağa...

Dalidag.az